X
Polacy o powstaniu

Krzysztof

1962

Jeśli cała moja rodzina walczyła w Powstaniu Wielkopolskim, to powstanie może być dla mnie tylko domem w sercu i balsamem dla duszy. Czuję, że mam święty obowiązek walczyć o przetrwanie pamięci o ich czynach w powiecie krotoszyńskim. Jeden z rodzinnych powstańców walczył też pod Czarnkowem. Mowa o późniejszym kpt. Władysławie Nawrockim :)

Krzysztof

1970

Dzięki Powstaniu Wielkopolskiemu tu w Poznaniu i Wielkopolsce mówimy i myślimy po polsku. Dzięki powstańczej Wielkopolsce Polska była silniejsza. Chwała Bohaterom!

Łukasz

1992

Mój prapradziadek był oficerem Armii Wielkopolskiej. Ja sam podtrzymywałem pamięć podczas rekonstrukcji historycznych m.in. powstania wielkopolskiego. Kto prześledzi losy tych ludzi zrozumie, dlaczego należy im się pamięć, szacunek i cześć.

Dante

1995

Dnia 27 Grudnia br. minie równo 95 lat, od wybuchu Postania Wielkopolskiego. Pamiętamy o nim nie tylko dzięki kartom z podręczników historii, pamiętamy o tamtych wydarzeniach i ich bohaterach dzięki naszym przodkom, ich opowieściom, listom które pisali do rodzin czy też historycznym fotografiom. Naszym zadaniem, jest przekazywanie pamięci i tradycji Powstania Wielkopolskiego kolejnym pokoleniom. Wieczna cześć i chwała Powstańcom! Wielkopolska pamięta!

Andrzej

1935

Nie urodziłem się w Poznaniu i nie mieszkam w Poznaniu, jednak czuję emocjonalnie związany z Wielkopolską i Poznaniem. Mój ojciec był powstańcem Wielkopolskim i brał czynny udział w zdobyciu Ławicy na czele baonu powstańczego. Był wówczas podporucznikiem, a zginął w 1940r. zamordowany w Katyniu jako jeden z 75 więzionych tam podpułkowników WP. Nie mogę pojąć, dlaczego tak mało mówi się o jedynym zwycięskim powstaniu, a stale gloryfikuje się to tragiczne, w którym nawiasem mówiąc zginęli w 1944r. moi dwaj starsi bracia Ryszard i Jerzy. Zapewne ojciec byłby z nich dumny! Ja jestem dumny z faktu, ze mój ojciec w jakimś stopniu przyczynił się do zwycięstwa Powstania Wielkopolskiego. Cześć i wdzięczna Pamięć dla wszystkich Powstańców Wielkopolskich!

Andrzej

1964

Walka o zachowanie Polskości tych ziem była długa i super jest ukazana w filmie "Najdłuższa wojna nowoczesnej Europy". A zwycięskie Powstanie Wielkopolskie to piękne ukoronowanie tej walki. Za to powinniśmy być wdzięczni i dumni naszym Przodkom. Armia Wielkopolska nie tylko wyzwoliła Wielkopolskę, ale niosła tez wolność Kresom.

Adam

1979

"Nie należy dłużej czekać" - tak brzmiał powstańczy sygnał do walki w 1918 roku. Wielkopolanie - zamiast bezsensownie ginąć - czekali przez wiele lat na ten idealny moment i uderzyli wtedy, gdy przeciwnik był słaby. Pamiętajmy jednak, że nie było to bezczynne czekanie - nasi pradziadowie przez lata zbierali kapitał, budowali struktury konspiracyjne, szykowali się do walki. To wszystko doskonale zadziałało w grudniu 1918 roku. Powstanie Wielkopolskie to dowód na to, że Polacy potrafią bić się z głową i zwyciężać. W ostatnich 300 latach naszej historii tak mało jest zwycięstw... zamiast hucznie obchodzić rocznice klęsk - świętujmy radosną rocznicę 27 Grudnia!

Wyślij

Wyraź wdzięczność Powstańcom! Wyślij nam krótką wypowiedź na temat Powstania wraz ze swoim zdjęciem. Zamieścimy ją w tym miejscu.

Wspomnienia

{zapisy wspomnień związanych z Powstaniem}

Atanazy Naskręcki

Powstaniec Wielkopolski

Atanazy Stanisław Naskręcki urodził się 2 maja 1897 r. w Pruślinie (obecnie dzielnica Ostrowa Wlkp.), jako syn Wacława i Elżbiety z domu Grzelak. Pochodził z rodziny robotniczej. Sam Atanazy również był robotnikiem.

11 listopada 1918 r. dołączył do 11. Pułku Strzelców Wielkopolskich (w 1920 r. przemianowany na 69. Pułk piechoty), w którym to w stopniu szeregowego walczył w Powstaniu Wielkopolskim. Atanazy służył w wojsku do 19 listopada 1921 r.

Po zakończeniu służby Atanazy podjął pracę w fabryce „Wagon” w Ostrowie Wielkopolskim, jako pomocnik lakiernika.
8 sierpnia 1924 r. poślubił w Ostrowie Katarzynę Nych. Doczekali się trójki dzieci: Marianny, Aleksandra oraz Anieli.
W 1935 r. Atanazy i Katarzyna wydzierżawili od hrabiego Bogdana Szembeka, właściciela Wysocka Wielkiego i Sadowia, ziemię w Smardowskich Olędrach, gdzie wybudowali dom.

Atanazy pozostał wciąż w duchu wojskowości, w 1931 roku został członkiem wspierającym „Związku Strzeleckiego” w powiecie Ostrów, pełnił funkcję strzelca z przydziałem na wieś Smardów. Podczas kampanii wrześniowej w 1939 r. Atanazy zachorował wraz z córką Marianną na tyfus. Marianna wyzdrowiała, natomiast Atanazy zmarł 13 października 1939 r. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w Wysocku Wielkim.

Źródła:  dokumentacja rodzinna i wspomnienia córki Marianny Kraszkiewicz, opracował Marcin Fleischer